Canta U Populu Corsu
Tali un ochju lampatu à u mare latinu
O una mani porsa à l’imperi à liventi
Un sognu maladettu d’eternu scarpiddinu
O una chjama antica chi più nimu n’ùn senti
Tali i voci chi funu da culandi à l’ora
E li visi di petra chi dissinu di nò
Quidda sumiglia strana chi ùn si volsi mora
E l’idea chi tandu tuttu quì principiò
Tali a mani chi vensi in tempu d’ancu à fà
E vi feci d’altura cù quiddu arti supranu
Un era ancu lu mondu é n’erati digià
Guardiani impitrati di u ricordu umanu
Tali l’abbracciu primu chi u silenziu vi deti
E li sapienzi arcani cù li so canti immersi
Di ciò chì ùn hè storia tiniti li sicreti
Tali una citatella chi a mimoria persi
| Tel un regard jeté sur le « mare nostrum » Ou une main tendue aux empires du levant Un songe maudit d’un sculpteur éternel Ou un message antique que personne n’entend Telles les voies venues de là-bas, ponctuelles Et les visages de pierres qui surent dire non Cette étrange similitude qui ne voulait pas mourir Et l’idée en ce temps tout ici commençait (…) – Sentinelles |



















Frissons…
merci…Nonna*
Dernière publication sur Impronte : Out of body